تعظيم كنيم . كلمهء « شعار » از همان ماده‌اى است كه كلمهء « شعور » آمده است كه مفهوم علم و درك در آن است . شعار عبارت است از چيزى كه نوعى اعلام وابستگى در آن وجود داشته باشد . هركارى كه انسان مىكند كه مفهوم و معنى آن كار اين باشد - يا لااقل متضمن اين جهت باشد - كه وابستگى انسان را به يك گروه معين ، به يك فرقهء معين ، به يك كشور معين ، به يك حزب و جمعيت معين اعلام كند ، به آن « شعار » مىگويند . اصل اين كلمه راجع به شعارهايى است كه در قديم در ميدان جنگ معمولًا سربازها مىدادند . در جنگهاى قديم كه بيشتر جنگهاى تن به تن بود و احياناً افراد دو لشگر در يكديگر مخلوط مىشدند و يكديگر را مىكوبيدند ، چون همه غرق در اسلحه بودند و بعلاوه همهء افراد همهء رفقاى خودشان را از نزديك نمىشناختند ؛ براى اينكه در ميدان جنگ افراد يكديگر را بشناسند و با دشمن اشتباه نكنند ، يك جمله‌اى را با خودشان تكرار مىكردند كه وقتى افراد در آن غلواى جنگ و در آن گيرودار با يك فرد روبرو مىشدند از شعارش يعنى از جمله‌اى كه تكرار مىكرد مىتوانستند بفهمند كه اين از سپاهيان خودشان است يا از سپاهيان دشمن . قهراً دشمن هم شعار خودش را تكرار مىكرد . او هم همين فكر و حساب را مىكرد كه به دست دوستان و رفقاى خودش كشته نشود ، كه اين يك داستانى است ، در قبل از اسلام و در دورهء اسلام وجود داشته است ، مثل اسم رمزى كه در ميان ارتشيها وجود دارد ، و احياناً اسم رمز و شعار را عوض مىكردند و نمىخواستند قبلًا دشمن شعار آنها را بفهمد و از آن سوء استفاده كند . شعار « توّابين » بعد از شهادت امام حسين عليه السلام عده‌اى در كوفه توبه كردند . آنها از كوفيانى بودند كه از كوتاهى كردن در نصرت امام حسين سخت پشيمان شدند و خود را ملامت كردند و خودشان را مستحق عذاب دانستند . در خانهء سليمان بن صُرَد خُزاعى جمع شدند و گفتند حالا كه ما اين توفيق را پيدا نكرديم كه همراه حسين بن على باشيم پس براى اينكه اين لكهء سياه را از دامن خودمان پاك كنيم ، به انتقام خون حسين با قاتلان او مىجنگيم . چهار هزار نفر به كربلا آمدند و روى قبر حسين بن على عليه السلام هم‌پيمان شدند و سوگند ياد كردند . اينها را « توّابين » مىنامند و اين جريان قبل از